ชีวิตคล้ายดั่งนิยาย
ต่อจากตอน "เพื่อนที่ไม่ได้พบกันเลย"
ญาติพี่น้องของคุณรัมภามากันเกือบครบ เมื่อวันไปส่งกำนันโกวิทที่สนามบินดอนเมือง เพื่อไปศึกษาดูงานที่ต่างประเทศ ผู้ที่เป็นบุตรชายหญิงยังขาดอีกเล็กน้อย ที่แน่ๆก็ขาดคุณรัมภาไปคนหนึ่ง
ขอย้อนความกันสักหน่อยก่อน สำหรับคนที่ไม่ได้รู้จักคุณรัมภาเลย จะได้อ่านรู้เรื่องด้วย ตั้งแต่ปีพ.ศ. ๒๔๙๖ ที่เราเรียนชั้นเดียวกันคือชั้น ป. ๔ ที่โรงเรียนวัดเจ็ดเสมียนนั้น เราก็สนิทสนมกันตามประสาเด็กๆที่บ้านอยู่ใกล้ๆกัน
เพื่อนที่ไม่ได้พบกันเลย
คุณรัมภา วงศ์ยะรา อยู่ในหมู่ของเพื่อนๆพี่น้องๆ อย่างมีความสุขในเจ็ดเสมียน เมื่อยังเป็นเด็ก
เมื่อวันอังคารที่ ๓๑ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๕๓ ที่ผ่านมานี้ ได้มีเพื่อนคนหนึ่งซึ่งเป็นคนเกิดที่เจ็ดเสมียนเหมือนกันกับผม ได้มาเยี่ยมเยือนผมและครอบครัวที่บ้านสวน สุพรรณบุรี
นายชุ่ม คนตัดผมแห่งตลาดเจ็ดเสมียน
นายชุ่ม คนตัดผมแห่งตลาดเจ็ดเสมียน (ภาพโดยคุณสมเกียรติ อารีย์)
ใครๆที่ในตลาดเจ็ดเสมียนเรียกชายสูงอายุผู้นี้ว่า ตาชุ่ม ใช่แล้วครับคนๆนี้คือนายชุ่ม ผู้อาวุโสแห่งตลาดเจ็ดเสมียน และเป็นช่างตัดผมที่แทบทุกคนในเจ็ดเสมียนต้องรู้จัก เพราะว่าตาชุ่มตัดผมคนในตลาดเจ็ดเสมียนมาช้านาน เพิ่งจะเลิกกิจการไปเมื่อไม่นานมานี้เอง
คนนั้นเขาคือใคร
ภาพที่เป็นปริศนาภาพนี้ของคุณกนกเมื่อครั้งยังเด็ก (ซ้าย) คุณแม่ละม่อม และพี่ชายคือคุณเอนก คุ้มประวัติ (ขวา) เมื่อครั้งยังอยู่ที่ห้องแถวในตลาดเจ็ดเสมียน
มอเตอร์ไซค์ให้เปล่า ๔ รถยนต์คันแรก
นายปฏิพัทธ์และคุณหวานภรรยา เมื่อวันไปถวายพระพรพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวที่ โรงพยาบาลศิริราช เมื่อเดือนมีนาคม ๒๕๕๓ (ภาพปัจจุบันนี้)
ผมได้ยินแล้วผมคิดว่าภรรยาของผม เธอคงจะคิดถึงความไม่ปลอดภัยในการนั่งรถมอเตอร์ไซค์เสียแล้ว